PIĘĆ PAR BIAŁYCH SKRZYDEŁ

Szłam wałem w samo południe. Chmury rysowały cienie nad czarną rzeką. Ogromna topola wygrzewała grube ramiona i cienkie palce. W pewnej chwili  pięć łabędzi przecięło niebo uderzeniem pięciu par skrzydeł. Wystarczyło by piękno powaliło cię na łopatki.

Wczoraj włóczyłam się z synem po Krakowskim Rynku i po Kazimierzu. Ulice nasączone były zapowiedzią wiosny. Tłum wypiękniał. Jedliśmy lody malinowe na pożegnanie zimy. A jednak. Kiedy wróciłam i zobaczyłam znajomy szpaler drzew poczułam, że prawda zawsze leży po stronie natury. Może to sprawa wieku ale wolę czarną rzekę, rudawo lniane trawy i pięć par białych skrzydeł niż pulsujące życiem ulice królewskiego miasta.

CZAS ZWIJA SIĘ W KULKĘ

Podarowane ziarno ciszy kiełkuje znienacka.

Oczy zauważają rzeczy małe.

Pochylenie jabłoni.

Zdjęcie przykryte kawałkiem pękniętego szkła z czasów, kiedy chodziliśmy tylko objęci wpół. 

Zmieszanie światła z cieniem.

Pasemka srebra na pajęczynie pod parapetem.

Patrzysz na swoje odbicie w szybie i widzisz jak porastasz w lód.

Dotykasz językiem przenikliwego zimna i ranisz sobie koniuszek arcyczułego mięśnia. 

Patrzysz dalej.

Czas zwija się w kulkę i toczy się nie wiadomo dokąd i poco.

DZIURA W KOKONIE

Jechałam na rowerze i słuchałam muzyki. Złote cielce światła przebiły pierzynę zimowych chmur. Wystarczyło by wydłubać dziurę w kokonie. Wystawić przez nią głowę i zlizać kilka grudek szczęścia.

WYNURZENIE Z JASKINI

Nieprzespana noc owocuje sensem. To co najprostsze przychodzi do głowy jak olśnienie. Jeśli tracisz wszystko podążaj za marzeniami. Jeśli nie wiesz czym będzie jutro – wymarz to słowo ze swojego słownika.

Właśnie stworzyliśmy nadzieję, teraz pozostaje nam działać. Napisałam plan. Siedzę po ciemku słuchając Bacha. Mam wrażenie jakbym nagle wynurzyła się z głębokiej zalanej wodą jaskini. Połykam hausty powietrza i parzę esencję chwili. 

KAWAŁKI SREBRA ROZSYPANE NA TRAWNIKU

Otwieram drzwi. Usta. Pięści. Płuca. Delikatnym truchtem rozrywam hausty powietrza. Na trawniku ziarnistość zeszklona w srebrnych łuskach. Rysuję palcem po upudrowanej śniegiem szybie samochodu. Smakuje dzieciństwem. Gapię się w niebo i układam wycinankę z dymu i chmur.

Nic nie jest ważniejsze niż to. Poczucie nienaruszonej przynależności. W tym zmierzchu. W tym ziarnistym zimnie widzę własny oddech zmieniający się w mrok. Jestem. Każdym uderzeniem mięśnia nie większego niż pięść modlę się o siłę by codzienność zmienić w zwykłe, proste szczęście.

TAKI OBRAZEK

Byłam dziś z dziećmi nad rzeką. Złote cielce słonecznego światła były wyjątkowo dorodne i hojne. Para łabędzi pływała tam gdzie każdego popołudnia od połowy listopada. Zadarliśmy głowy w górę. Trzy kaczki przecięły niebo srebrnym splotem lotek. Trawy wyrosły znienacka z rudości, nabierając lnianego odcienia. Łowiłyśmy z Żabą ryby, (ktoś postronny mógłby pomyśleć, że to kamyki). Niki polował na bizony (nie były zbyt ruchliwe i przypominały nieco wielkie korzenie wykarczowanych pni drzew). Potem natknęliśmy się na tajemnicze nasiona przypominające koronkową robotę hafciarki z Łowicza.  Żaba biegła z góry na pazury z gębą umazaną niebem.  Niki pognał przez pola. Chwilę później zobaczyłyśmy z Żabą jego turkusową bluzę uczepioną ramion potężnej topoli jakieś osiem, siedem metrów nad ziemią. To jego miejsce. Tam budzi się ze swoich małości, łapie mocne hausty powietrza i nasącza duszę i oczy Bogiem. ( Pewnie mogłabym go powstrzymać przed drapaniem się na takie wysokości ale myślę, że musiałabym odrąbać mu wtedy świeżo wyrośnięte skrzydła).

Taki obrazek. Wysączony z krwiobiegu codzienności naparstek piękna. Po zalanej łzami czarnej niedzieli raz jeszcze szczęście złapane na gorącym uczynku.

URODZINY BEZ JUTRA

Dziś są moje urodziny. Obchodzę je bez domu, bez książek, bez zdjęć, bez męża całującego w czoło lub kark, bez zapachu pieczonego chleba i wiatru na policzkach w drodze do lasu. Zamiast lampki wina piję wodę niegazowaną z butelki gapiąc się tępo w pomarańczowe światła latarni zamknięte w czarnym prostokącie okna.